เรื่องเล่าสาวมะนาวหวาน 1.Regis จากสวิตเซอร์แลนด์

Share

เรื่องเล่าสาวมะนาวหวาน
เรื่อง ยินดีตอนรับ Regis จากสวิตเซอร์แลนด์
ตอน ก้าวที่ 2 เริ่มด้วยการเปิด Site ใหม่ (อ.น้ำโสม จ.อุดรธานี)

ขอมอบพื้นที่ให้แก่เพื่อนสาวปุ้มปุ้ย ยินดีด้วยกับก้าวแรกของการเดินทาง 
การเริ่มต้นมักจะตื่นเต้นเสมอ แต่การก้าวเดินต่อไปข้างหน้าแม้ยามเหนือยหล้าก็เป็นเรื่องสำคัญไม่แพ้กัน หวังว่าโอกาสดี ๆ เช่นนี้จะเป็นที่จดจำของเด็ก ๆ ในโรงเรียนตลอดไป

คอมช้าม๊วก ไม่ทันใจมะนาวหวานเอาซะเลย ชักจะหมดอารามในการเขียนแล้วนะ จะช้าไปไหน พิมพ์สิบคำขึ้น 2 คำ เดี่ยวโยนทิ้งเลยเนี๊ยะ 555+ โอ้ยหนอ

มะนาวหวานมีเพื่อนร่วมทางเพิ่มอีกอีกหนึ่งคนแล้วค่ะ เพื่อนสาวมุ่งมั่นและตั้งใจเอามาก ๆกับโปรเจคพาน้องเข้าสู่ AEC หวังว่าทุกวันคงเป็นเรื่องราวดี ๆ ทั้งอยู่และคนมา ทุกวันมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

โอ้ยน้อ คอมข้อยแม้เป็นแนวใดดอก ....... วันนี้ลงเร็ว หมดอารมเขียน 555+ อืดโพด เดี่ยวรีเครื่องแป๊ป

การเริ่มต้นวันนี้ อาจจะเป็นสีสันใหม่ ๆ ให้กับเด็กน้ำโสมได้มีโอกาสดี ๆ ใกล้ชิดกับชาวต่างชาติ ได้สัมผัสความแตกต่างทางภาษาและวัฒนธรรม และเรียนรู้ที่จะปรับตัวเข้าหาสิ่งแวดล้อมใหม่ นั้นคือ "ชาวต่างชาติ"

ทุกคนพร่ำพูดกันแต่ AEC แต่ไม่เคยคิดสักนิดที่จะพัฒนาตัวเอง สนใจแค่เอาธงมาปักหน้าโรงเรียนหรือองค์กรของตนเองที่พักอาศัย หรือ ทำงาน เข้าใจหรือเปล่าว่า AEC คือ การปล่อยคนเข้าประเทศของตนเอง คนที่เจ๋งไม่จริงจะไม่มีที่ยืนแม้แต่ในประเทศของตนเอง

มะนาวหวานอยากให้ทุกคนตระหนักให้มาก ๆ ว่า คนเข้ามาบ้านเราง่ายขึ้นในรูปของ AEC คือ กลุ่มคนที่จะเข้ามาทำงานแข่งกับเรา ๆ มะนาวหวานคงแก่แล้วไม่ได้ต่อสู้กับสังคมเช่นนั้นเป็นแน่
แต่สำหรับลูกหลานเราสิคะ ถ้าหนูไม่ปีกกล้าขาแข็งใยจะสู้เสือที่เค้าพร้อมจะหอบเอาทักษะและศักยภาพมาตั้งหลักปักฐานในเมืองไทย อย่าลืมว่าประไทยเป็นอันดับต้น ๆ ของ AEC แต่ภาษาเราหนิอันดับท้ายแถบเรื่องมาก เลือกงาน ค่าแรงสูง

มะนาวหวานอยากจะบอกว่าเพื่อนมะนาวหวานเป็นคนกัมพูชา ที่หลายคนอาจจะหยีใส่หน้า สำหรับมะนาววหานให้เกียรติเพื่อน ๆ ทุกชนชาติเท่ากัน ดูกันที่ศักยภาพของความเป็นเพื่อนไม่ได้เกี่ยงว่าจากประเทศไหนเล็ก เจริญน้อยกว่า เราไม่ได้มองตรงนั้น มะนาวหวานบอกได้เลยว่าเพื่อนมะนาวหวานศักยภาพด้านภาษษอังกฤษ มิใช่ ธรรมดานะครัช และศักยภาพในการทำงานก็ไม่ด้อย แม้เค้าอยู่กัมพูชาเค้ายังรับงานจากประเทศไทยไปทำ เอ๊ะนี้ยังไง คุณคิดว่าเพราะอะไรเหรอคะ ตอบเองนะ

มะนาวหวานก็ยกตัวอย่างง่าย ๆ แค่นี้ล่ะคะ ขนาดยังไม่เปิดประเทศเค้ายังส่งงานให้ต่างชาติเลย ต่อไปเปิดประเทศ + เทคโนโลยีที่จวดขนาดนี้ หนู ๆ ที่เกิดมาอ่อนเปี้ยเพลียแรงไม่มีศักยภาพด้านไหน ๆ เป็นของตัวเอง พี่บอกได้เลยว่าหนูจอดตั้งแต่ยังไม่เริ่มงานเลยล่ะค่ะ

อันนี้ไม่ได้ว่านะ พี่แค่จะบออกให้ตระหนักให้มาก ๆ ถึงความสำคัญของศักยภาพในตัวเอง ไม่ว่าจะด้านภาษาหรือด้านเทคโนโลยี ไม่ใช่เล่นเฟสเก่งกว่าต่างชาตินะ เทคโลยีที่สามารถนำมาปรับใช้ในการทำงานได้ แค่เล่นเฟสเก่งเราก็สู้เค้าไม่ได้นะคะ 5555+

แค่ความห่วงใยของคนที่เกือบจะแก่ค่ะ โอกาสดี ๆ ฟรี แบบนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ หรอกค่ะ ทุุกคนทำงานเบื้องหลังมีความตั้งใจดี ที่สร้างโอกาสดี ๆ ให้กับน้อง ๆ ทุกคนได้เข้าถึงโอกาสเท่าเทียมกับเด็กรวยๆ ที่พ่อแม่มีตังส่งไปเรียนนอก เรียนใกล้ชิดกับครูฝรั่ง
ถามว่าเรา ๆ มีปัญญาม่าย แค่จะกินไปแต่ล่ะวันก็ยังลำบาก (สำหรับบางคน) เวลามันลำบากคือมันลำบากจริง ไม่มีจะกินจะเอาเวลาไหนไปคิดเรื่องเรียน เรื่องเพิ่มศัยกภาพ หรือจ่ายตังเพิ่ม

แต่พี่บอกเลยนะว่า ถ้าน้องไม่เริ่มตอนนี้ หนูทั้งหลายก็ไม่ทันคนอื่นทั้งในประเทศที่เค้ามีพ่อแม่ยัดเหยียดถีบส่งให้ไปสเน็คฟิตที่ต่างประเทศ 3 เดือน 6 เดือน เก่งไม่เก่งถ้าไปอยู่แบบนั้นมันก็ต้องได้ เพราะต้องเอาตัวรอดให้ได้ แล้วเราละลูกชีวิตหนึ่งเจอต่างชาติกี่ครั้ง หรือเดินผ่าน และได้คุยมัย ได้มองหน้ามัย หรืออาย

นี่แหล่ะโอกาสสุดพิเศษ จากพี่ปุ้ยค่ะ คนพื้นที่น้ำโสมที่อยากสร้างโอกาสดี ให้กับเด็กอนาคตของชาติ รวมทั้ง กศน. หวังว่าทุกคนจะรับโอกาสดี ๆ นี้ไว้ได้ความตั้งใจรับรู้ เรียนรู้ สิ่งใหม่ ๆ และเดินทางไปพร้อมกับพี่ปุ้ย teachin'tour ไม่ว่าเราจะได้รับมาในรูปแบบใด ขอให้เข้าใจว่าความคาดหวังของผลที่ได้รับคือ
โอกาสดีสำหรับทุกคนในโรงเรียน

ขอบคุณเพื่อนสาวที่เดินร่วมทางกัน ไปด้วยกันไปได้ไกล เปิดประสบการณ์ใหม่ ๆ ให้กับสังคมบ้านเกิดเมืองนอนด้วยสมองและสองมือของผู้หญิง ๆ สตรองแบบเรา ๆ มาทำให้โลกรู้จัก
"อีสาน" ปัญหามีไว้แก้ไข อุปสรรคมีไว้ข้ามผ่าน ขอบคุณที่จับมือเราดึงขึ้นมาจากภวังที่เหนื่อยหล้า

และท้อใจ

มะนาวหวาน (โหมดอยากให้น้อง ๆ รับโอกาสดี)
Cr.ภาพปุ้มปุ้ย