Share
เรื่องเล่าสาวมะนาวหวาน
เรื่อง: หากชีวิตจะต้องเสียเวลา...จงเสียเวลาพัฒนาศักยภาพตัวเอง
ตอน: อย่ากลัว...ที่จะชนะตัวเอง
วันนี้ไม่มีอะไรมากค่ะ อยากจะบอกเล่าถึงเรื่องราวของผู้หญิงหนึ่งคนที่ที่กลัวการเรียนรู้ภาษาอังกฤษมาก ๆ และไม่เคยคิดว่าจะเรียนรู้ภาษาอังฤษอย่างจริงจัง
มะนาวหวานก็เป็นคนหนึ่งที่เอาตัวรอดได้ด้านภาษาอังกฤษนิดหน่อย ๆ เอาว่าแกรมม่าไม่แคร์ "สื่อสารได้" เข้าใจ จบได้ทุกเรื่อง
การที่ทุกคนได้เห็นมะนาวหวานเช่นนั้น ทำให้เกิดแรงผลักดันที่ทำให้ตัวเองอยากจะพัฒนาตัวเองขึ้นมา
มะนาวหวานคิดว่า "การที่เราได้มีเพื่อนสักคนหนึ่ง มะนาวหวานอยากจะให้เค้าได้อะไรสักอย่างที่ติดตัวเค้าไปในชีวิต ทัศนคติที่ลบต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งของการชีวิตเช่นกัน
หากสักคนเปลี่ยนแปลงได้ อาจจะช่วยให้เค้าได้มีโอกาสดีกว่าหลาย ๆ คน
เพื่อนคนนี้เช่นกันค่ะ "เค้าเริ่มจากลงเรียนภาษาอังกฤษครอสสั้น ๆ หนึ่งเดือน" จากนั้นก็เริ่มร้อนวิชาและเริ่มจากมีเพื่อนนนั่งข้าง ๆ และเริ่มที่จะเข้าใกล้ต่างชาติได้เองคนเดียว นี่แหล่ะค่ะ "การเลือกเพื่อนข้างกาย สามารถเปลี่ยนเราได้จริงๆ นะ"
มะนาวหวานค่อนข้างจะให้ความสำคัญกับทัศนคติติดลบกับบางเรื่องของคนหนึ่งคน
มะนาวหวานจะสัมผัสได้ถึง "เรื่องลบหรือเรื่องที่เค้าอยากจะก้าวข้ามผ่านเพื่อให้ตัวเองดีกว่า" มะนาวหวานอยากจะเชียรคนเหล่านั้นให้ก้าวข้ามผ่านพ้นไปให้ได้
มะนาวหวานรู้ว่ามันพราวนะ "ที่เค้าสามารถเปลี่ยนตัวเองได้ มันดีนะที่เค้ายอมที่ทิ้งเรื่องไม่ดีของตัวเองไว้ข้างหลังแล้วเหยียบสิ่งนั้นและเดินจากมันออกมา /// COOL
มะนาวหวานเชื่อว่า "ทุกคนเปลี่ยนตัวเองได้" ถ้าใจอยากจะเปลี่ยน และมันจะมีประสิทธิภาพมากกว่าที่มีคนยืนอยู่ข้างหลังคอยมองหลังให้คุณ "ให้คุณเดินไปข้างหน้า" และข้ามผ่านมันได้ มะนาวหวานชอบเป็นคนนั้น ที่ยืนมองคนจากด้านหลังและเห็นการก้าวผ่านไปได้อย่างดี
สำหรับเพื่อนคนนี้ "น่ายินดี" กับเค้านะคะ
จากคนที่ไม่รักภาษาอังกฤษเลย กลับไปนอนคิดแล้วคิดอีกอายุขนาดนี้แล้ว จะมีใครสอนภาษาให้เค้าได้หรือเปล่า เค้าจะทำได้ดีมัย "หน้าของคนเป็นครูเค้ามีหน้าที่สอนคุณให้รู้มากขึ้น ไม่ต้องกังวลแทนคนเป็นครูหรอกค่ะ" มะนาวหวานก็ยังคงจำได้
เรานั่งกินน้ำกันคนละขวด "เม้ามอยหอยสังข์อยู่ร้านนมญี่ปุ่นนั้น ภาพนั้นยังคงเป็นที่จดจำของมะนาวหวาน วันนี้เค้าเดินมาไกลจากภาพวันนั้นมาก ๆ ค่ะ มะนาวหวานอยากจะชวนเค้าไปทุกที่ที่มีต่างชาติ มะนาวหวานค่อนข้างจะมีเพื่อนต่างชาติเยอะพอ ๆ กับคนไทย ดังนั้นโอกาสได้สังสรรค์นอกรอบกับต่างชาติจะมีมากกว่าหลายคน "ไม่ว่ามะนาวหวานจะไปไหน ๆ ก็อยากจะให้เค้าไปด้วย อยากให้เค้าได้สัมผัส ได้สิ่งแวดล้อมใหม่ที่เอื้ออำนวยต่อการพัฒนาทักษะด้านภาษา
มะนาหวานค่อนข้างชื่นใจที่เห็นภาพดีงาม
บังเอิญมะนาวหวานติดภาระเร่งด่วนเลยทิ้งเพื่อนต่างชาติไว้กับอีกคนที่พูดภาษาไม่แข็งแรง แต่กลับมาแถบจะกอดคอกัน เออมะนาวหวานคิดว่า "เออ....วันดื่มเบียรก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไปนะ" ถ้าคิดดื่มเฉย ๆ แล้วไม่ได้อะไร แต่ดื่มแล้วได้เพื่อนดี ๆมาหนึ่งคนได้ทักษะภาษาที่ดีขึ้นมาอีกขั้น แบบนั้นเค้าเรียกว่าเป็น "ค่าลงทะเบียนเรียน" มะนาวหวานอยากให้เค้ามีทักษะที่ดีและสามารถสื่อสารได้ดีในอนาคต
มะนาวหวานเชื่อว่า "ความกลัวของเค้าได้หายไปหมดแล้ว" นับจากวันที่เรานั่งดื่มนมคุยกัน เชียรให้เปลี่ยนตัวเองและก้าวข้ามผ่านความกลัวในจิตใจของตัวเอง เดินไปสมัครเรียนคอร์สระยะสั้นแบบนั้น แบบนั้นก็ศักยภาพคุณดีขึ้นมาแล้วค่ะ ถึงตอนนี้คุณจะรู้ว่าคุณมาไกลแค่ไหนจากวันที่เริ่มที่จะเปลี่ยนตัวเอง
มะนาวหวานไม่แน่ใจ....ว่าวั้นพรุ่งนี้เรายังจะมีโอกาสเหมือนเดิมหรือเปล่า ไม่รู้วันรุ่งขึ้นเราจะยังได้เดินชิวกินข้าวและไปไหนต่อไหนกันเหมือนเคย ๆ มัย จะได้มีโอกาสดูแลอาคันตุกะจากแดนไกลเหมือนวันเก่าหรือเปล่า บอกไม่ได้หรอกค่ะ "เรื่องของอนาคต" แต่สิ่งหนึ่งที่มะนาวหวานรู้ ไม่ว่าวันนี้หรือ วันพรุ่งนี้ "คุณจะคุยกับต่างชาติได้โดยที่ไม่มีมะนาวหวาน" เวลาที่ผ่านมาได้บ่มเพาะตัวคุณให้แกร่งกล้าและไม่กลัวต่างชาติต่อไป
จงมั่นใจในตัวเองและอย่าหยุดเดินเพื่อพัฒนาทักษะที่ทุกคนพึงมี เพราะโอกาสดี ๆ จะมาจากทักษะที่ดีกว่าในทุกครั้งเสมอไป ไม่มีวันช้าไปสำหรับการเริ่มต้นสิ่งใด ทุก ๆ วันเป็นการเริ่มต้นได้เสมอ หากเริ่มแล้วแค่รักษาเอาไว้ ชีวิตเรามีเรื่องดี ๆมากมายพอ ๆ กับเรื่องร้าย ๆ หากชีวิตจะเลือกรักษาดูแลแต่สิ่งดี ๆ ให้กับตัวเองมะนาวหวานก็คิดว่าเป็นเรื่องที่สมควรอย่างยิ่ง
หากเลือกที่รักษา "จงรักษาสิ่งที่จะพัฒนาต่อได้ และทิ้งสิ่งที่ไร้คุณค่าสำหรับชีวิตของตัวเอง"
มะนาวหวาน (โหมด: อยากบอกยูมาไกลเกินกว่าจะหันหลังให้กับการพัฒนาทักษะทางภาษา)
//ไม่ว่านี้หรือวันหน้า ต่อให้ไม่มีคนยืนข้าง ๆ ยูก็จะมั่นใจและพัฒนาตัวเองได้อย่างดี อันเกิดจากความกลัวได้หายไปหมดแล้ว//
คุณทำได้ดีในทุก ๆ วัน "เชื่อสิ"
No comments:
Post a Comment